چند سطر از احوالات ک...ری من

روح بار دیگر سرتاسر سلول را در پی خرده هایش زیر و رو می کند...
پیکره ای نامتقارن از جنس ذراتی نا متعارف...
جسم،بر کف اتاق،از درد به خود می پیچد،مشت هایش گره کرده، پیوسته بر زمینشان فرو می کوبد...
هوا جای خود را به خلا بخشیده...
بی هیچ روزنه ای به بیرون،محبوس این چهار دیوار لعنتی فرقی میان روز و شب باقی نیست...
و یک سوال تنها یک سوال که ثانیه به ثانیه خود را تکرار می کند...
کجاست آن هرزه قلم که قرار است نقطه ی پایان را بر این واپسین سطور فرو گذارد؟
کجاست آن مادر قهبه؟
کجاست آن زنا زاده ی این طبیعت ک...ری؟
کجاست آن...

چند قدم تنهایی

در این کوچه های خلوت،قدم از قدم که بر می دارم در ذهنم ذرات نفرت به گرد هم جمع می آیند،در حالیکه دل و روده در هم می پیچند...
در درون لعن می فرستم.یکی بر تو و دیگری بر دیگران...

آه، حفره ای درست در میانه ی قلبم سر باز کرده...شروع به خونریزی می کند.صدای چکه ی این قطره های سرخ گوش هایم را پر کرده...

گوش هایم را کر کرده...

و هزاران لبخندی که از صبحگاه تا حال،آخرین ساعات بعد از ظهر،روانه ام شده،مقابلم دگر بار پدیدار می گردند...

هزاران صورتک از جنس دروغ...

هزاران دهان گرسنه...

هزاران لبخند مصنوعی...

و در حالیکه این سطور نگاشته می شوند،دستم انتظار هیچ رخدادی را ندارد...

این فقط چند قدم تنهاییست...

چند قدم تنهایی در دل کوچه هایی که حضورم را با بی میلی بر دوش می کشند.خانه هایی با درب های بسته،بنجره هایی با پرده های کشیده،همه و همه...

به رویم دهان کج کرده...

با نگاهشان نگاهم را پس می زنند...

تهوع بر وجودم چیره گشته،می خواهم بالا آورم.به سختی نفس می کشم و قلبم به کندی می زند.این قدم ها،بی سرانجام،بالینم را کشان کشان در میان کوچه پس کوچه های پیچ در پیچ شمال شهر با خود می برند،در حالیکه دستم را بر دل در هم پیچیده ام فرو گداشته ام.و در گوشه ی ذهنم به تو می اندیشم هنوز...

و نفرت هایم ،و خشم مقدسم ،همچون کودکی نوپا،دستش در دستم،به دنبالم می آید...

برای من مقصدی نیست...

این فقط چند قدم تنهاییست...

چند قدم تنهایی...

آری چند قدم لعنتی از جنس تنهایی...